W miejscach głębszych i bardziej skalistych przeważają osiadłe glony. Występują one w ściśle określonych strefach. Cienka warstewka sinic przylega do powierzchni skał powyżej linii przypływu. Chociaż są zwilżane rozpryskującą się wodą to jednak ich ośrodkiem jest raczej powietrze, a nie woda i otrzymują obfite ilości światła do prowadzenia fotosyntezy. Zielenice takie jak ulwa, czyli sałata morska (Ulva), występują w pobliżu powierzchni, gdzie kolor światła jest najmniej zmieniony pochłanianiem przez wodę. W głębszej wodzie występują brunatnice. Jeszcze głębiej — krasnorosty. Dzieje się tak dlatego, że zawarty w nich czerwony barwnik pochłania słabe światło niebieskie, które dociera do tej głębokości i przekazuje cząsteczce chlorofilu energię potrzebną do fotosyntezy. Na skalistych brzegach o dużej różnicy linii przypływu i odpływu, łatwo można zaobserwować podczas odpływu różne strefy glonów, aż do warstwy brunatnic . Proces fotosyntezy prowadzą również glony dryfujące (planktonowe). Zasilają one życie zwierząt na otwartym morzu, włączając w to żyjące w ciemnościach głębin oceanu zwierzęta, które zależą od skąpych opadów resztek organicznych spadających z wyższych warstw. Chociaż energia promienista Słońca nie dociera do tych głębin i dlatego nie ma tu procesu fotosyntezy, to jednak region ten nie jest całkowicie pozbawiony światła. Wielu mieszkańców głębin posługuje się bioluminescencją w wabieniu ofiary lub poszukiwaniu partnera.