Rozważając właściwości wody jako ośrodka życia, musimy rozróżnić wodę słoną od wody słodkiej. Woda słona znajduje się w najniższych częściach kuli ziemskiej, gdzie tworzy oceany. Miejsca te woda może opuścić tylko przez wyparowanie, dzięki energii emitowanej przez Słońce. W tym procesie destyluje się, to znaczy paruje sama woda pozostawiając związki mineralne. Ostatecznie para wodna skrapla się i opada w postaci deszczu lub śniegu. Jest to woda słodka, a kiedy spadnie na ziemię pokrywa zapotrzebowanie wszystkich lądowych i słodkowodnych organizmów. Spływając w dół — znów do morza — zabiera ze sobą pewną ilość soli mineralnych powodując powolny wzrost jego zasolenia . Dla żyjących obecnie bezkręgowców morskich woda słona stanowi rzeczywiste przedłużenie ich środowiska wewnętrznego. Płyn zewnątrzkomórkowy tych organizmów jest izotoniczny w stosunku do wody morskiej, wobec czego nie występuje tu problem utrzymania odpowiednich ilości wody wewnątrz ciała. Dla organizmów żyjących w wodzie słodkiej sytuacja nie jest tak prosta. Dla nich jest to środowisko hipotoniczne i wobec tego stykają się z problemem ciągłego rozcieńczania ich wewnętrznego środowiska przez stały napływ wody z zewnątrz. Ściany komórkowe, kurczliwe wakuole i nerki, to trzy przystosowania, dzięki którym organizmy te mogą sobie radzić z tym problemem.