Niektóre rośliny — kserofity, przystosowały się do życia podczas okresów długotrwałej suszy. Rośliny te (przykładem mogą być kaktusy) mają wiele przystosowań, które pozwalają im przetrwać te niekorzystne warunki. Wiele z nich to sukulenty; mają one grube liście lub łodygi, bądź też jedne i drugie, i w nich gromadzą wodę. Często mają także kolce lub inne struktury odstraszające spragnione zwierzęta. Gruba kutikula i szparki na spodniej powierzchni liścia lub łodydze zmniejszają utratę wody w wyniku transpiracji. W przypadku kaktusów powierzchnię transpiracji zmniejsza bardzo brak szerokich liści. Liście są zredukowane do ochronnych kolców, a organem fotosyntetyzującym jest łodyga. System korzeniowy kserofitów jest bardzo rozbudowany, a na piaszczystych wydmach stanowi główny czynnik zmniejszający erozję. W zupełnie odmiennym środowisku żyją rośliny, które zanurzone są w wodzie całkowicie, bądź tylko tkwią w niej swymi korzeniami. Rośliny te, nazwane hydrofitami, stanowią grupę roś lin lądowych, które wtórnie zasiedliły wody. Nastąpiła u nich znaczna redukcja tkanki zdrewniałej (np. Anacharis — lilia wodna) i systemu korzeniowego, który ma kilka albo wcale nie ma włośników korzeniowych.