Woda niekoniecznie musi być „mokra". Woda morska jest hipertoniczna w stosunku do płynu wewnątrzkomórkowego kręgowców. Dlatego dla ryb, których błony Komórkowe są narażone na jej działanie, woda morska stanowi ośrodek tak suchy, jak powietrze dla skoczka żyjącego na pustyni. Omawialiśmy już mechanizmy, które chronią ryby chrzęstnoszkieletowe i ryby kościste przed osuszającym działaniem ośrodka, w którym te zwierzęta żyją. Większość organizmów wodnych przystosowała się do życia albo w słonej, albo w słodkiej wodzie, lecz nie do obydwu naraz. Znaczna zmiana zawartości soli w ich ośrodku jest dla nich śmiertelna. Organizmy te nazywa się organizmami stenohalinowymi. Z drugiej strony wiele wodnych organizmów może tolerować znaczne wahania stężenia soli w wodzie. Wiele takich euryhałinowych stworzeń można znaleźć przy ujściach rzek. Stężenie soli w ich ośrodku zależy od kierunku fali pływu. Niektóre organizmy w pewnych stadiach cyklu życiowego przechodzą z jednego ośrodka do zupełnie innego; dobrze znanymi przykładami są węgorz i łosoś. Jak dotychczas mamy bardzo mało informacji wyjaśniających, w jaki sposób gatunki euryhalinowe dostosowują się do tak zasadniczych zmian swojego ośrodka.