Do życia są potrzebne również: potas, wapń, sód (tylko dla zwierząt), fosfor, a w mniejszym stopniu wiele innych jonów. Rośliny wchłaniają je za pośrednictwem korzeni z wody zawartej w glebie. Zwierzęta pobierają nieorganiczne jony w pokarmie i wodzie, a w przypadku gatunków wodnych, wchłaniają je przez skrzela. Zapotrzebowanie na fosfor i siarkę zwierzęta pokrywają dzięki zawartości w ich pokarmie fosfolipidów, kwasów nukleinowych i białek. Wszystkie te pierwiastki powracają do gleby i wody dzięki działaniu bakterii gnilnych, rozkładających odchody zwierząt i martwe ciała różnych organizmów. Na wielkich powierzchniach i w ciągu długiego czasu naturalne krążenie nieorganicznych substancji odżywczych stanowi dostateczne zabezpieczenie dla przyszłych pokoleń żywych organizmów. Jednak w niektórych przypadkach mogą pojawić się niedobory. Zdarza się to zwłaszcza wtedy, kiedy człowiek prowadzi intensywną uprawę ziemi. Związki mineralne usuwane są razem z plonem, a do gleby powraca w niewielkim stopniu lub wcale nie powraca substancja ulegająca rozkładowi i uzupełniająca zasoby gleby. W tych warunkach konieczne jest nawożenie gleby w celu utrzymania jej produktywności. Szczególnie szybko gleba zubaża się w azotany i fosforany, a utrata ich może być uzupełniona dodatkiem nawozów takich, jak ,,azotniak" (NaNO3) i ,,superfosfat" — głównie Ca(H2PO4)2. Te i inne podobne do nich związki mineralne są albo wydobywane, albo wytwarzane syntetycznie do tych właśnie celów. Niektóre nawozy produkowane są z odpadów w rzeźniach; postępując w ten sposób człowiek po prostu przyspiesza i ujednolica etap naturalnego krążenia składników mineralnych. Nawozy, które zawierają źródło azotu, fosforu i potasu nazywane są nawozami pełnymi.